Mannenproblemen

Jaja. Mannenproblemen. Wij mannen hebben ze. Of gewoon ‘ik’. Sinds een paar maanden loop ik de deur plat bij één van de plaatselijke sportscholen. De dichtstbijzijnde natuurlijk. Met de auto. Je bent immers serieus met je gezondheid bezig of niet. Lekker, zou je zeggen, een beetje sporten. Met de gewichten gooien. Zweten. Het bloed door je opgepompte spieren voelen gieren. Heerlijk, althans, lichamelijk is er weinig lekkerder, maar geestelijk is het een ander verhaal. Ik ga namelijk sporten met iemand van 48 die al 9 jaar geen sportschool van binnen gezien had. Een man die qua trainingsintensiteit wel gewoon op het zelfde niveau zit als ik. Gemiddeld. En het ergste nog, waar ik de dag na het sporen vol verwachting een smsje stuur om te vragen hoe het is met de spierpijn, krijg ik altijd een smsje terug dat hij niks voelt. Niks. Hij voelt niks. Dan krab ik mij achter op mijn hoofd en schiet de kramp in m’n spierballen en voel ik de spieren tussen mijn schouderbladen op het randje van afscheuren staan. Niks, zegt ie.. Zoiets is als jonge god van 29 lentes ondraaglijk.
Continue reading

Kickboksen is voor mietjes

Kickboksen. Een prachtig stukje taakstrafloos op iemand in beuken. Denk ik. Dácht ik. Lukraak je tegenstander een paar poffen op zijn jukbeenderen geven, of pure techniek? Ik ging met een van de jongens met wie ik weleens een glas hef mee naar zijn kickboks training. Lichtelijk aangeschoten (lees: laveloos lam) heb ik dat toegezegd. En zoals een ieder het zo mooi weet te benoemen, ’s avonds een man ’s ochtends een man.
Continue reading

Vuistdiep in de heilige aars Gods

Heiligschennis. Godslastering. Je kan godverdomme helemaal niets meer zeggen of je wordt wel op je vingers getikt door een gelovige die zich daardoor gekwetst voelt. Niets is lekkerder om even vuist-diep in de heilige aars Gods te porren als je je schenen stoot aan de bierkrat-drager van een boodschappenkarretje. ‘Pest tering tyfus’ wordt geabsorbeerd alsof je ‘shit’ zegt, maar godslastering? Dat willen ze niet horen.
Continue reading

Filmrecensie: Apartment 143

Haunted houses, altijd een garantie voor schrik-momenten en een hoge Real Life Factor. Op IMDB scoort Apartment 143 een 5.0. Ik heb mij laten vertellen dat dat voor een horror best een aardige score is. Eerder schreef ik vol lof over The Woman in Black die een 6.5 scoort, dus een 5.0 belooft wat. Apartment 143 in het kort. Een vader is samen met zijn twee kinderen verhuisd naar een oud appartement omdat ze op hun vorige adres naar eigen zeggen werden geteisterd en geplaagd door de geest van zijn overleden vrouw. Zijn vrouw die verongelukt was, waarna hij alleen de zorg moest gaan dragen voor zijn kroos. Hij zit er doorheen, want de geest is meeverhuisd. Hij schakelt de hulp in van een team dat gespecialiseerd is in het vastleggen van signalen van geesten.
Continue reading