[Boek] Gevonden – Proloog

Vier jaar. Ongeveer vier jaar lang heb ik geen beschaving gezien. Precies weet ik het niet, maar het heeft er alle schijn van dat ik vier keer een soort van winter heb meegemaakt. Niet veel kouder dan anders, maar de zon stond dan een stuk lager dan in de warmere tijden. Met een handjevol mannen en één vrouw op Mars. We kwamen voor onderzoek. Meer dan overleven hebben we daar niet gedaan. Een half jaar zouden we daar blijven. Een half jaar werd een jaar. En inmiddels al een jaar of vier zaten we vast op een onbewoonde planeet. Maar eindelijk gaat daar verandering in komen. Ik zie een ruimteschip aankomen. In het begin twijfelde ik nog, maar hoe langer ik kijk, hoe beter ik het zie. Nooit meer hoef ik mijn handen kapot te rollen met een paar stokken om vuur te maken. Nooit meer zal ik nog een marsmot eten. Enthousiast ga mijn team inlichten dat we gered zijn,

In de verte zie ik de ‘Mars Traveler’ dichterbij komen. Een MT24 zo te zien. Voorheen kwam de MT23, een eerder model, ieder half jaar naar ‘de rode planeet’. Rood is Mars al lang niet meer, maar die schijnen ze ooit zo genoemd te hebben. Zoiets blijft dan. Vroeger deed zo’n ruimteschip er nog een half jaar over om bij Mars te komen. Sinds de MT2x series met vier-dubbele aandrijving werden uitgerust was dit nog maar twee maanden. Er waren destijds geruchten dat ze met een MT3x serie bezig waren die binnen drie weken van de Aarde naar Mars zou kunnen vliegen. Ik moet het allemaal nog maar zien, maar voor nu maakt me dat ook helemaal niets uit. Ik word opgehaald. We worden opgehaald. Communicatie met Aarde was er de afgelopen drie jaar niet, dus wat de reden dan ook mogen zijn, ze zijn ons in ieder geval niet vergeten. De laatste berichten die we van Aarde hoorden waren berichten over een hevige aardbeving. Wij bij dat we hier zaten. Maar na vier jaar ga je je toch wel afvragen of er uberhaupt nog iets van de aarde over is. Met een MT24 in het zicht is die onzekerheid opeens verdwenen. Gek eigenlijk. Je gaat er toch een beetje van uit dat de aarde vergaan is als je vier jaar lang op een planeet wordt achter gelaten. Snel zet ik die gedachten opzij en rijd ik op mijn buggie terug naar wat ik de afgelopen 4 jaar mijn huis heb genoemd. Het heeft nooit zo gevoeld. Maar nu ga ik echt naar huis. Terug naar Aarde.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *