Mannenproblemen

Jaja. Mannenproblemen. Wij mannen hebben ze. Of gewoon ‘ik’. Sinds een paar maanden loop ik de deur plat bij één van de plaatselijke sportscholen. De dichtstbijzijnde natuurlijk. Met de auto. Je bent immers serieus met je gezondheid bezig of niet. Lekker, zou je zeggen, een beetje sporten. Met de gewichten gooien. Zweten. Het bloed door je opgepompte spieren voelen gieren. Heerlijk, althans, lichamelijk is er weinig lekkerder, maar geestelijk is het een ander verhaal. Ik ga namelijk sporten met iemand van 48 die al 9 jaar geen sportschool van binnen gezien had. Een man die qua trainingsintensiteit wel gewoon op het zelfde niveau zit als ik. Gemiddeld. En het ergste nog, waar ik de dag na het sporen vol verwachting een smsje stuur om te vragen hoe het is met de spierpijn, krijg ik altijd een smsje terug dat hij niks voelt. Niks. Hij voelt niks. Dan krab ik mij achter op mijn hoofd en schiet de kramp in m’n spierballen en voel ik de spieren tussen mijn schouderbladen op het randje van afscheuren staan. Niks, zegt ie.. Zoiets is als jonge god van 29 lentes ondraaglijk.

Wie zegt dat mijn sportmaatje zich niet groot houdt? Dat hij thuis nog geen kopje koffie meer stil kan houden, laat staan optillen? Hoe kom je daar achter. Nu kan ik natuurlijk camera’s op gaan hangen of microfoontjes gaan plaatsen, maar dan ga ik dingen zien die ik niet mag zien. Maar bovenal ook niet wíl zien. Zijn vrouw dronken voeren en het op slinkse wijze uit haar trekken? Nee. Vanavond mogen we weer aan de bak. Legday! En wat ben ik voor vriend als ik hem na de altijd slopende sqauts niet, misschien wat harder dan normaal, af en toe even een schouderklopje geef om zijn prestaties. Want schouders is wat we eergisteren getraind hebben. Ik voel ze nog. En wees eerlijk, zo’n oude man moet je natuurlijk wel positief coachen. Niet?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *